Steak Fighter 2. W latach dziecięcych usłyszałem o takiej grze od podekscytowanego znajomego. Mówił, że Szef właśnie zamontował ją w salonie i powinienem od razu zagrać. Jakież było moje zdziwienie, gdy dotarłem do owego ośrodka rozpusty i okazało się, że tak naprawdę w tej nowej grze nie chodzi o nawalanie się surowymi kawałkami krowiego mięsa.

W sumie wyszło nawet lepiej, czego niestety nie można powiedzieć o moich umiejętnościach. Mając już wcześniej styczność z Mortal Kombat, wiedziałem na czym polegają ciosy specjalne i inne ogniste kule. Z dwunastu postacie wybrałem Kena i od razu dostałem po głowie. Moje wysiłki w tych czasach za bardzo się nie odpłacały i dużą forsę się traciło cały czas, bo SFII działał na diodzie, czyli za całe 20 gr (lub i mniej mając układy z Szefem) grało się raz, przez jakieś dwie minuty góra lub odpadało po jednej przegranej walce. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek doszedł za trzecią potyczkę.

Później przyszły inne gry, a ja zapomniałem o Ulicznym Wojowniku. Aż w końcu Capcom zapowiedział czwartą odsłonę turnieju. W oczekiwaniu na nią nareszcie udało mi się dorwać do Third Strike i zacząłem trochę poważniej podchodzić do bijatyk oraz podnoszenia swoich umiejętności.

Pierwsze obrazki z czwórki były trochę nie tym, czego się spodziewałem. W końcu SFIII miał przecudowną, dwuwymiarową grafikę z ciekawym stylem graficznym. Tam Ryu i Ken nie wyglądali jakby wpieprzali koksy, bo im smakują. I IV też tak na początku nie wyglądała. A później jeszcze gorzej. Dzięki temu, że Dimps, studio pracujące nad najnowszymi odsłonami Street Fightera, zgarnęło za nie nagrodę, możemy zapoznać się z tym, co projektowali i jak to zrobili. Głębiej, jeśli czyta się (najlepiej ze zrozumieniem) po japońsku.

http://game.watch.impress.co.jp/docs/series/3dcg/20111130_494044.html
http://game.watch.impress.co.jp/docs/series/3dcg/20111201_494567.html

Za linki odpowiedzialny jest shoryuken.com ♥

Shinigami

Od POW!. Z Beverly Hills. Dokładnie 90210. Generalissimo i ja oficjalnie jesteśmy kumplami. Za kilka dni wcalenierecenzja.

Nareszcie. W jednym z ostatnich dili udało mi się pozyskać brakującą głowę i w końcu mogłem wyciągnąć z szafy Terrifika, żeby wziąć się za Cyklopa.

Chciałem go w większej skali, więc wszystko z Legendsów odpadało. Chciałem go też w kurtce, bo mam jeszcze jakiś sentyment do bohaterów z lat 90. w takich wdziankach. Dodałem dwa do dwóch, rzuciłem okiem na ofertę DC Direct i bingo – JSA Mr. Terrific. Początkowo miałem mu zmienić to i owo w kostiumie, ale w końcu doszedłem do wniosku, że mi się nie chce i stanęło na standardowym przemalowaniu. Z tą tylko różnicą, że „artystycznie”, bo w czerni i bieli.

Projekt wyglądał tak, fotoszopowy mad skill w akcji:

MrT ma fajny wysoki kołnierz, więc chciałem go wykorzystać. Musiałem tylko spiłować Cyklopowi kawałki maski z twarzy i dorobić włosy. Z tym pierwszym poszło bez problemu i przy okazji odchudziłem mu policzki; włosy niestety rzeźbiłem pierwszy raz i myślę, że nie wyszło wcale źle, ale na pewno dało się o wiele lepiej. Na szczęście po pomalowaniu dają radę.

Starałem się nie używać czarnego koloru do malowania kostiumu, w końcu pojechałem nim tylko podeszwy i rękawice, bo ich wcześniejszy kolor za bardzo zlewał się z kurtką. Wszystko inne jest mieszanym odcieniem szarości. No, linie na kurtce i kostiumie są pociągnięte srebrną farbą.

Ogólnie wyszło nawet lepiej niż się spodziewałem, tylko mogłem się bardziej do malowania przyłożyć. Ale to pewnie mogę zwalić na farbę (Pactra), źle mi się akurat tą maluje. Na koniec kurtkę pociągnąłem nierozmieszanym matowym sealerem, który użyty w taki sposób daje połysk. Po wymieszaniu faktycznie go nie widać, jak na reszcie kostiumu. Podeszwy i rękawice zrobiłem już normalnym błyszczącym.

W samym malowaniu większej filozofii tu nie było, tym razem nie zastosowałem nawet żadnego cieniowania poza włosami. Po naradzie z kilkoma kolegami po fachu doszliśmy do wniosku, że w ten sposób zachowa się ten stary, prosty feeling. Później pozostało tylko zmieszać trochę różowej farby, pomalować nią wizor i przełamać monochromatyczność figurki.

Miałem Cyklopa od razu oddelegować do sprzedania, ale musiałbym najpierw poprawić trochę malowanie, czego naturalnie nie chce mi się na razie robić. Spokojnie zajmę się jeszcze kilkoma X-Menami w równie czarnej tonacji i sprzedam wszystkich razem.

Link do FigureRealm:
http://www.figurerealm.com/viewcustomfigure.php?FID=33009

W każdym razie, Kap wyszedł całkiem spoko, więc trzeba go powoli zacząć urzeczywistniać.

Jako totalne dziecko szczęścia nie czułem się zaskoczony, kiedy w skrzynce znalazłem maila od Ubi z kodem umożliwiającym ściągnięcie bety AC: Revelations. Inna sprawa, że na początku uznałem go za typowy z ich strony spam i prawie wywaliłem…

Chociaż serwery ruszyły dopiero w sobotę, to Ubisoft postanowił rozesłać kody już w piątek, żeby wszyscy zainteresowani mogli bez problemu grę pobrać i przystąpić do zabawy w tym samym czasie. Naprawdę miło z ich strony i liczę na to, że inni deweloperzy wezmą z nich przykład.

Po włączeniu i straceniu dobrych kilku minut na ekranach ładowania, logach i reklamach trafia się do wyboru jednej z dziewięciu postaci i krótkiego treningu z botami, który pewnie przyda się nowym graczom. Wyjadaczy serii nie zaskoczy niczym, ponieważ znają mechanikę gry, a i dokładnie takie same dwie misje były do ogrania w Brotherhood. Na szczęście nie są za długie i po nich nareszcie trafia się na głęboką wodę. Przed wyborem trybu gry można zainteresować się zawartością sklepu (tak, teraz kupuje się zdolności i inne dodatki po osiągnięciu odpowiedniego poziomu, już nie ma nic za darmo) i edycją profilu, w którym ustawia się awatar, swój herb i tytuł. Wszystko to jest tak kompletnie nieważne (jedynie herb jest widoczny na postaci, którą się gra), że nie ma sensu wydawać punktów ponad to, co już jest odblokowane. Można także rzucić okiem na dość rozbudowany edytor postaci. Wszystkim można zmienić wygląd (rozbite jest to na głowę, tors, ręce, pas, nogi, akcesoria i kolor) a także taunt, broń główną i ukrytą (przy tym drugim każda postać ma początkowo asasyńskie ostrze). Fajnie, że kupując nowe główne narzędzie mordu zmienia się także animacje zabójstw. Nie spodziewałem się tego, ponieważ nie zmienia się, powiedzmy, miecza na nóż, a wybiera inny typ miecza. Wszystko to oczywiście staje się możliwe do zakupu po osiągnięciu odpowiedniego poziomu.

Po takiej personalizacji ulubionych postaci w końcu czas odpalić jakiś tryb. Do wyboru mamy na razie cztery rozgrywane na dwóch mapach, z czasem dojdzie jeszcze po jednym. Grać można w znane z poprzedniej części Wanted (zabijanie wyznaczonej osoby), Manhunt (jedna drużyna ucieka, druga poluje) oraz Deathmatch i Easy Deathmatch. Jak nigdy nie jestem fanem standardowych defmeczy, tak tutaj Easy jest jak na razie moim ulubionym trybem. Z grubsza polegają na tym samym, co Wanted, z tą tylko różnicą, że DM odbiera radar, a EDM oprócz tego nie pozwala używać specjalnych zdolności, perków, kill i death streaków. Jak w to grać bez radaru? Ano bardzo prosto, ponieważ kiedy wybieram do gry trickestera (moja ulubiona postać), to jest ona jedynym tricksterem na mapie. Oczywiście nie znaczy, to że po arenie biega tylko tyle osób, ile jest graczy. Maksymalnie może ich być ośmiu, więc kręci za zawsze przynajmniej jeden z niewybranych przez graczy modeli oraz dwa/trzy inne, wszystkie sklonowane, więc wciąż są tłumy i można się wśród nich chować. Oczywiście nie jest to łatwe ze względu na jednostkowość postaci graczy, ale wciąż możliwe w przypadku tych, które są do enpeców bardziej podobne.

Standardowa rozgrywka w EDM twa 10 minut i polega na likwidowaniu określonego celu. Im wyżej on jest usytuowany na liście, tym więcej osób będzie na niego w danym czasie polowało (maksymalnie czwórka). Sytuacja także odwraca się, kiedy samemu jest się numerem jeden. Oprócz poszukiwania swojej ofiary, trzeba uważać na innych łowczych. Tutaj już wszystkie chwyty są dozwolone, a areny na tyle duże w pionie i poziomie, że każdy może się poruszać jak chce. Swoją drogą, wspinaczka po budynkach jest ewidentnie szybsza, ale przypuszczam, że to akurat tylko na potrzeby multi.

Im bardziej wyszukany sposób zabójstwa, tym więcej punktów. Można po prostu na kogoś wbiec i dostać 100, ale można też poczekać, poskradać się i zdobyć 700. Na ilość wpływają między innymi dwa wskaźniki. Pierwszy z nich pojawia się nad głową ofiary i jest to zapełniający się okrąg wokół ikonki kwadratu. Poczeka się na zapełnienie i ofiara dostaje pod żebra tak, że nikt tego nie zauważy. W grę wchodzi jeszcze drugi wskaźnik, który zapełnia się, kiedy cel jest w zasięgu wzroku. Im go więcej, tym więcej punktów się zgarnie, ale też ma się mniej czasu na ewentualne podbiegnięcie zanim cel zostanie poinformowany o pościgu. Oczywiście do tego wszystkiego można wprowadzić ciekawe sposoby podejścia: zeskoczenie z budynku, bycie w tłumie, ukrycie się w stogu siana. Sposobów na zabójstwo jest tyle samo, co w singlu.

Patrząc ze strony ofiary także nie znajduje się po przegranej stronie. Stogi siana można atakować, choć możliwe jest to nawet jeśli nikogo w nich nie ma, więc czasami można popełnić błąd. Dalej w grze są chasebreakery, czyli bramy przez który wystarczy przebiec, by się zamknęły i zmusiły przeciwnika do poszukania innej drogi. Najciekawszym i moim ulubionym patentem jednak są ogłuszenia, sporo usprawnione w stosunku do Brotherhood, gdzie było bardzo trudno je wyprowadzić. Uderzyć można każdego NPC, gracza tylko goniącego, żeby jakiś kretyn nie bił wszystkich jak leci, nie traci się przez to punktów ani celu jak przy zabiciu. Najlepiej wyczekać na odpowiedni moment, kiedy domyśliło się już, kto jest goniącym i zdzielić go w twarz, gdy podejdzie. Nad głową takiej osoby zamiast kwadratu pojawia się ikona kółka. Wyświetla się ona tylko, kiedy druga osoba jest dosłownie na wyciągnięcie ręki, więc nie ma sensu wypatrywać jej z daleka. Jeśli jest się dostatecznie szybkim (czyli zanim przeciwnik zacznie zabijać), można go ogłuszyć na kilka sekund odbierając mu tym samym kontrakt i zyskując punkty. Jeśli zrobi się to za wolno (kiedy już naciśnie odpowiedni przycisk), kontruje się cios i zdziela przeciwnika w twarz, ale zbiera się także kosę w brzuch i ginie. Plus taki, że on zyskuje za takie zabicie 100-150 punktów i wystawia się na atak kogoś innego. Oprócz tego możliwe jest także podejście do przeciwnika samemu i znokautowanie go od tyłu, nie trzeba czekać na jego inicjatywę. Podczas jednego z meczy miałem taką sytuację, że drugi gracz na liście (ja akurat byłem na pierwszym) cztery razy z rzędu dostał kontrakt na mnie i cztery razy go spoliczkowałem (w końcu gram tą niebieską, bosonogą cyganką). Trzy pierwsze zanim cokolwiek zrobił i dopiero za ostatnim mnie dopadł, ale punktów za moją kontrę dużo nie zdobył.

Ogólnie uznaję Easy Deathmatch za naprawdę bardzo ciekawy tryb i przydatny choćby po to, żeby móc sobie w nim bez większego problemu nabić trochę doświadczenia i forsy na zakup umiejętności, które przydadzą się w pozostałych. Swoją drogą, w becie maksymalnie można rozwinąć się do 30. poziomu. Raczej nie powinno to trwać za długo, zważywszy, że po jednym drniu rozgrywek już jestem za połową. Jeszcze trochę się rozwinę i zdam raport z pozostałych trybów. Nie mogę się doczekać, aż wpadnę do normalnego Deathmatch, gdzie wszyscy gracze będą dysponowali możliwością zmiany w inną postać i morfowania tłumów w siebie. Powinno być ciekawie.

Świętując to, że sierpniu dwukrotnie pobiłem swój dotychczasowy rekord wizyt w kinie, wynoszący aktualnie 6 w miesiącu, oraz to, że akurat przez 93. minuty nie byłem zajęty ratowaniem świata, postanowiłem obejrzeć Herkulesa Disneya, w końcu otworzyć czekającego już od tygodnia na inaugurację bloga oraz napisać najdłuższe zdanie, jakie będziecie mieli okazję dzisiaj przeczytać

Herkules opowiada o życiu Herkulesa (zaskoczeni?), syna Zeusa i Hery, dziecka kochanego przez cały Olimp (zaskoczeni). Olimp, co oczywiście nie znaczy wszystkich bogów, ponieważ zły i niedobry Hades jest przez to kompletnie nie w sosie, nie znosząc swojego brata za to, że kazał mu się zajmować światem umarłych i w ogóle. Na szczęście dla niego dowiaduje się od Mojr, że za osiemnaście lat dokładnie, planety w rządku ustawią się ładnie i będzie mógł wyzwolić uwięzionych wieki temu tytanów. Oraz przejąć władzę na światem. Zagrozić mu może jedynie nowonarodzony, dlatego też wysyła swoich dwóch pomocników by się dzieckiem zajęli. Niestety Ból i Panik nie dają rady dzieciaka zabić (o czym szefa nie powiadamiają), jedynie odbierają mu nieśmiertelność, przez co nie może wrócić wśród bogów i zostaje oddany ludzkim rodzicom. Po kilkunastu latach, chłopak wciąż nie może zapanować nad swoją nadludzką siłą, więc przybrani staruszkowie wyjawiają mu jego boskie pochodzenie, a Zeus nakazuje odnaleźć Filokteta, trenera herosów, który przy okazji tutaj jest satyrem. Mija kolejnych kilka lat i Herkules wraca do świata wraz z Filem i Pegazem, by podbić serca tysięcy oraz tej jednej jedynej.

Wciąż dokładnie pamiętam, jak mając 9 lat prosiłem rodziców, żeby kupili mi kasetę z filmem. Byłem słodziasznym dzieckiem, więc nie trwało to długo. W przeciwieństwie do późniejszego męczenia kasety, któremu nie było końca. W sumie jestem pewien, że ona ciągle gdzieś w domu leży, jedynie widea brak. Na szczęście z odtwarzaniem cyfrowych nośników problem jest o wiele mniejszy.

Jak na film z 1997 roku Herkules nie postarzał się wcale, animacja wciąż jest dosyć fajna i płynna, a komputerowa hydra nie daje po oczach tak, jak można by się tego spodziewać. Jedynie chwalić można także genialny polski dubbing z Jackiem Kopczyńskim w roli głównej oraz resztą aktorów, którzy są odpowiedzialni za wszystkie inne głosy znane z telewizji. Jestem pewien, że w innych językach poszło równie dobrze, choć miałem okazję tylko częściowo przesłuchać amerykańskiego oryginału. Ale mają tam Josha Keatona, więc źle być nie mogło. Piosenki oczywiście po dziś dzień znam na pamięć i cholernie nie mogę się doczekać, aż ktoś w końcu wpadnie na wydanie normalnej, zlokalizowanej edycji SingStara/Guitar Hero/Rock Band, w której mógłbym zawyć te i inne przeboje Disneya.

Z tego filmu nie warto uczyć się greckiej mitologii, ale tak samo nie ma sensu traktować Króla lwa jako filmu przyrodniczego. To jest po prostu dobra rozrywka, która powinna zachęcić dzieciaki nie znające historii bohatera do zapoznania się z bardziej wiarygodnym źródłem,  zabijaniem rodziny w szale, gwałtami i umieraniem w męczarniach. Dadzą radę. Ja tam nie mogę się doczekać, aż sam będę mógł przedstawić jeden z moich ulubionych filmów dzieciństwa własnym pociechom.

Przy okazji, gra na licencji jest świetna.